fbpx
Aile Danışmanlığı

Ruhsal takviye, neden ve ne vakit?

Ruhsal yardım arayışı, birçoğumuz için lisana getirilmesinden kaçınılan bir durum olarak algılanmakta. Birilerine psikoloğa, ruhsal danışmana gittiğimizi yahut ruhsal dayanağa gereksinim hissettiğimizi söylemeye çekiniyoruz. Bunu söylediğimiz anda karşı tarafın zihninde canlanmasından korktuğumuz bir kadro niyetler var üzere:

“Sorunlu biri olduğumu düşünecek.”

“Akli dengemden kuşku edecek.”

“Zayıf biri olduğumu düşünecek.”

“Kendi başımın dermanına bakamadığımı düşünecek.”

“Küçücük sorunları büyüttüğümü düşünecek.”

Bunlara misal fikirler birden fazla vakit bizi yardım arayışımızdan vazgeçirebilir ve hatta kendi kendimizi bu türlü bir yardıma “çok da gereksinimimizin olmadığına” ikna edebiliriz.

Ruhsal yardım alıyor olmanın, olduğumuz şahsa olumsuz sıfatlar ekleyeceği yanılsaması içerisinde olabiliyoruz. Yardım aldığımızı öğrendiklerinde insanların bize farklı bir gözle bakma ihtimalinden kuşku ediyoruz. Hatta biraz daha abartı durumlarda ruhsal yardım alan bireylerden “aman uzak dur ondan, o zati psikoloğa falan gidiyormuş.” formunda bahsedildiğine de şahit oluyoruz.

Diğerlerinin bizim kararlarımız, gereksinimlerimiz ve davranışlarımızla ilgili ne düşündüğü kimilerimiz için pek de kıymetli olmazken, kimilerimiz hayatı bu niyetlere nazaran yaşayabiliyorlar.

Ruhsal yardıma gereksinim duyma konusunda ise, şayet ki kişi ruhsal takviye aramanın grip olduğumuzda doktora gitmekle benzeri bir durum olduğunun farkındaysa, diğerlerinin bu mevzuya ait ne düşündüğü çok da kıymetli olmayabiliyor.

Lakin şayet ki ruhsal yardıma gereksinim hissettiğimizi kabul etme noktasında biz bir kahır çekiyorsak, o noktada diğerlerinin ne dediği de bizim için daha kıymetli bir hale gelebiliyor.

Özcesi biz ruhsal yardım arayışına ne stil bir reaksiyon verirsek verelim, mevzu her zamanki üzere dönüp dolaşıp bizim hususa ne biçimde baktığımıza, bahse ait inançlarımıza geliyor. Hasebiyle oburlarının ne düşündüğü yahut ne düşüneceğinden çok başka birçok mevzuda olduğu üzere ruhsal dayanak alma konusunda da kendi fikirlerimizi incelememizde yarar var.

Şu bir gerçek ki “Psikolojik yardım almam gerekiyor” cümlesini kurabilmemiz hayli uzun vakit alabiliyor. Bu cümleyi kurabilmek için hayatımızın artık içinden çıkılamayacak problemlerle dolmasını, günlük hayatımızın akışının bütünüyle bozulmasını bekliyoruz. Son ana kadar bu türlü bir yardıma başvurmayı gereksiz görüyoruz. Hâlbuki ruhsal dayanak gereksinimini hayatımızın her noktasında hissedebiliriz.

Bu muhtaçlık illa ki ortada “sorun” olarak isimlendirebileceğimiz bir durum olduğunda açığa çıkmak zorunda değil. O denli anlar yaşarız ki ne biz ne de etrafımız rastgele bir “sorunun” varlığını tanımlayamaz durumda kalırız fakat ortada bir “farklılık” kelam hususudur.

Her zamankine nazaran biraz daha stresliyizdir, biraz daha keyifsiz görünüyoruzdur, son vakitlerde duygusallaştığımıza ait geribildirimler alıyoruzdur ve biz de gün içerisinde bu “daha stresli”, “daha duygusal” halimizin tesirlerini ufak ufak hissediyoruzdur. Bunlar elbette süreksiz, dönemsel değişimler de olabilir, lakin kökeninde daha önemli gereksinimlerimiz da yatıyor olabilir.

Buna benzeri olarak yakın etrafımızın bizimle ilgili “sorun” olarak nitelendirdiği bir durum kelam bahsidir lakin bizim için ortada rastgele bir sorun, bir muhtaçlık durumu kelam konusu değildir. Oburlarının bizimle ilgili her olumsuz geribildirimi bizde bir sorunun olduğunu elbette ki göstermez. Ama bilhassa yakın etrafımızdan belirli hususlarda emsal geribildirimler almaya başladıysak ve etrafımızdaki insanların yavaş yavaş bizden uzaklaşmaya başladıklarını da hissediyorsak, bu durum kendimize daha yakından bakmamızın gerektiğine işaret ediyor olabilir.

Bu stil olaylar ister istemez ömür kalitemizi düşürür, biz bir şeyleri farklı yapmadıkça yahut kendimize biraz daha yakından bakıp neyi neden yaptığımızı sorgulamadıkça bu düşüş sürat kazanır.

Yardıma muhtaçlığımız olduğunu ise lakin bir bağımız bitme noktasına geldiğinde, bir defa daha işimizde tutunamadığımızda, öfke patlamaları, telaş atakları geçirmeye başladığımızda, ağır hislerimizle baş edemez hale geldiğimizde kabul edebiliriz. Halbuki ruhsal takviye, olayların bu noktaya ulaşmasını önleyici bir fonksiyon de gösterebilir. Hayatımızı daha şuurlu, daha farkındalıklı yaşayabilmemizi, olayların kriz boyutuna ulaşmadan daha sağlıklı yollardan çözümlenebilmesine imkan tanıyabilir.

Sırasıyla bakacak olursak;

Kendi davranışlarımıza, niyetlerimize bize hayli geçerli görünen münasebetler sunabiliyoruz. Örneğin, hiçbir işte tutunamıyorsak, her girdiğimiz işten belirli bir müddet sonrasında yakınmaya başlıyorsak ve bunun için daima olarak iş yerini, bireyleri, idaresi suçluyorsak bu durum hayat kalitemizin kıymetli ölçüde düşmesine sebep olabilir ve biz daima olarak kendimizden hariç bireyleri suçlamaya devam ettiğimiz için bu döngünün içerisinden çıkamayabiliriz.

Bu noktada kendimizle ilgili farkındalığımızın eksik olduğu söylenebilir. Her girdiğimiz ortamda emsal meseleleri yaşıyor olmamız, o ortama o sorunu tahminen de bizim taşıyor olabileceğimizi düşündürür ve ruhsal yardım sürecinin bu noktada devreye girmesi epey fonksiyoneldir.

Bu sırf bir örnek, birebir stilde sorunları romantik münasebetlerimizde de yaşıyor olabiliriz. Kendi davranış biçimimizin yanılgılı olduğuna ait dışarıdan geribildirim almış olsak bile, partnerimizin bir ekip davranışları sonucunda bizim de bu türlü bir yol izlemeyi tercih etmek “zorunda kaldığımızı” öne sürüp, kendi yanılgılı davranışımıza çok tesirli mazeretler yaratabiliriz. Lakin bu davranışımız bizi ve partnerimizi yormaya, alakamızı zedelemeye başladıysa, kendimizce sunduğumuz münasebetlerimiz her ne olursa olsun artık kendi davranışlarımızın altında yatan bize ilişkin münasebetleri araştırmamızın vakti gelmiş demektir.

Kendimize yabancılaştığımızda, neyi neden yaptığımızı ayırt edemediğimizde birden fazla vakit bunun süreksiz bir periyot olduğuna kendimizi inandırır yahut bu değişimi denetimimizde olmayan öteki sebeplere bağlayarak çok fazla üzerinde durmamaya çalışırız.

Tenkitlere tahammül eşiğimiz düşmüş olabilir ve bunu iş yerindeki, okuldaki gerilimli anlarımıza atfederiz, daha duygusal bir beşere dönüşmüşüzdür, bunu yaşımızın ilerlemiş olmasına atfederiz, daha inatçı yahut daha otoriter bir hale gelmişizdir, bu durumu ömür şartlarının artık bunu gerektirdiğine bağlarız, buna benzeri olarak etrafımızdan “değiştiğimize” ait aldığımız geribildirimlere “artık bu türlü olmaya karar verdim”, “demek ki bundan sonra böyleyim, beni bu türlü kabul edin” formunda yansılar verebiliriz.

Pekala, durum hakikaten sandığımız kadar kolay mi? Sırf işteki gerilimli durumlar sebebiyle mi bu kadar tahammülsüz bir hale geldik yahut yaşımız sebebiyle mi evvelce nötr kalabildiğimiz durumlarda gözlerimiz dolmaya başladı?

Yaşadığımız olaylar ruhumuzda izler bırakır ancak derin fakat yüzeysel, bir halde bize bir miras kalır tecrübelerimizden. Çocukluktan taşıdığımız yaralarımızın nerede, ne vakit, ne sonucunda açığa çıkacağını bilemeyiz.

Biz yaşadığımız kahırların kaynağını aktüel durumlarda ararken ve bu sorunun mevcut durum sonlandığında biteceğine kendimizi ikna etmeye çabalarken yaramız giderek derinleşebilir.

Buna misal olarak, bir grup travmatik yaşantılar ve kayıplar her ne kadar bize “geldi, geçti” formunda görünse de “geçmemiş” olabilir.

Atlattık sandığımız durumlar, kendisini bize farklı biçimlerde gösterebilir.

Gelip geçtiğini düşündüğümüz olaylar, şayet ki vaktinde gereğince ilgilenilmediyse, bize kendisini tekrar tekrar hatırlatabilir.

Hasebiyle kendimize farklı gelen davranışlarımız, kanılarımız kelam hususuysa ve etrafımızdan benzeri geribildirimleri aşikâr bir sıklıkta almaya başladıysak zihnimizde bizden habersiz nelerin dönüp durduğuna bakmak üzere ruhsal takviye almamız epey faydalı olabilir.

Bazen sadece birisinin bizi yargılamadan, bölmeden, sadece manaya gayretiyle dinlemesine de gereksinim hissedebiliriz. Günümüz koşullarında bunu birbirimize gerektiği biçimde sağlayamaz olduk. Münasebetiyle bir vakit sonra bu anlatılamamış gerginlikler, hüzünler, kararsızlıklar zihnimizde birikmeye başlar ve bu nokta da, yeniden ruhsal dayanak almamızın gerektiğine işaret eder.

Kendi niyetlerimizde boğulduğumuzu hissettiğimizde, etrafımızdaki insanlara karşıt gelebileceğini düşündüğümüz bir kadro fikirlerimizin, hislerimizin baskısını hissettiğimizde, almamız gereken bir kadro değerli kararlar varsa ve önceliklerimizi belirlemekte zorlanıyorsak tekrar ruhsal dayanak alabileceğimiz bir durum içerisindeyizdir.

Zira aslında hepimiz anlatma ve anlatırken keşfetme gereksinimi hissederiz. Ruhsal takviyeye bu muhtaçlık da dahildir.

Kendimize tahammülümüzün kalmadığı, kusurlarımıza yahut sevmediğimiz yanlarımıza şefkat duymakta zorlandığımız anlarda yeniden ruhsal dayanak arayabiliriz, tahammül edemediğimiz yanlarımızın kaynaklarını keşfedebilir, sivri yanlarımızı törpüleyebilir, kalanları tekrar ruhsal yardım yoluyla kabul etmeyi öğrenebiliriz.

Dışarıdan her şeyin “mükemmel” göründüğü bir hayatın içinde bocaladığımızı hissettiğimizde, etraftakilerin “senin hiçbir sorunun yok”, “sana rahat battı sanırım” biçimindeki telaffuzlarına kulak tıkayarak yeniden ruhsal yardım arayışını tercih edebiliriz.

Her ne kadar dışarıdan bütün gereksinimlerimiz karşılanıyor görünse de bizim hangi yaramızın, gereksinimlerimizin karşılanmasını engellediğini kimse bilemez. Dışarıdan epey sevgi hürmet gören biri olarak görünsek dahi, tahminen de bizim sevgiyi algılayış formumuz farklıdır ve bir türlü gerçek manada hissedemediğimiz sevginin eksikliği içimizi acıtıyor olabilir.

Ruhsal yardımın sağladığı şey, anlık rahatlama değildir yahut ruhsal yardım bize son memnunluğu vaat etmez. Anlık mutlulukların peşinde koşmaktan farklı olarak, hayatın getirdiği zorluklarla, önümüze çıkardığı pürüzlerle daha sağlıklı yollardan baş edebilmeyi öğreniriz.

Bir ruhsal danışmanla çıktığımız seyahatte kendi öykümüzün gerçeklerini keşfederiz, bu gerçeklerden beslenerek yoluna koyarız bir şeyleri. Mazeretlerden uzak, kendi hayatımızı gerçeklerimizle yüzleşerek yaşarız.

Unutmamak gerekir ki en güç olan krize müdahale, krizden günlük akışa dönmektir. İşlerin kriz boyutuna ulaşmasını beklemeden kendimizle ilgili bir şeylerin bir biçimde yolunda gitmediğini hissediyorsak şayet, yardım aramaktan çekinmemeliyiz. Bu soğuk algınlığımızın bizi yataklara düşürüp günlük hayatımızı sekteye uğratmaması için doktora gidip önleyici bir muayeneden geçmekten çok da farklı değildir.

En âlâ versiyonumuzu yaşamak, hayatımızı olabilecek en kaliteli haliyle deneyimlemek bizim sorumluluğumuzda. Bu sebeple nasıl ki yediğimize içtiğimize dikkat ediyoruz, fizikî sıhhatimizi muhafazaya ihtimam gösteriyoruz, birebir halde ruhumuzun gereksinimlerine da dikkat kesilmeliyiz.

Fizyoloji ve psikoloji bir bütün ve birbirlerini bizim düşündüğümüzden çok daha fazla etkileyebiliyorlar.

Bu sebeple ruhunuza güzel bakın, sağlıcakla kalın!

Daha Fazla Göster

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

İlgili Makaleler