fbpx
Aile Danışmanlığı

Karamsarlık bize ne kazandırıyor?

Geleceğe dair umutlanmaya korktuğunuz anlar yaşıyor musunuz hiç ya da sevildiğinize, kıymet gördüğünüze bir türlü inanamadığınız anlar?

Size hayalini kurduğunuz şeyleri vaat eden insanlara daima kuşkuyla mi bakarsınız mesela?

Hayalleriniz parmaklarınızın ucuna kadar geldiğinde dokunup da gerçek olmadıklarını fark etmekten korktuğunuz oldu mu hiç?

Bir şeylerin bizim için yeterli gittiğine inanamamak her ne kadar kulağa anlamsız gelse de aslında birçoğumuzun deneyimlediği bir durum. Zihnimizi makûs senaryolara hazırlamak ve bu senaryoların birer birer gerçekleştiğini görmek, akabinde yaşadığımız hayata, bu “saçma düzene”, “kaderimize” veryansın etmek, dışarıdan fevkalade bir çaresizlik ve tükenmişlik manzarası yaşatsa da, birçoğumuz bu çaresizlikten vazgeçmeye pek de istekli değiliz.

İş dünyasında bu durum, huzursuz olduğumuz bir iş ortamında çalışıyorken her mesai bitiminde şikayetçi olmak, yakınmak fakat bize sunulan her bir öneriyi şiddetle reddederek iş ortamımızı güzelleştirebilecek hiçbir adım atmamak yahut bir türlü yeni bir iş arayışına girmemek halinde kendisini gösterebilir.

Zira bize nazaran içinde bulunduğumuz pozisyonu değiştirebilecek hiçbir tahlil yolu yoktur, münasebetiyle da çabalamak anlamsızdır, boş yere heveslenmemeliyizdir. Aklımızda artık ezberlemiş olduğumuz cümleler uçuşmaya başlar:

“Başka bir işe geçsem de fark etmez, bu beşerler her yerde var.”

“Konuşmaya çalışsam da değişen hiçbir şey olmaz.”

“Kendime uygun bir işi asla bulamayacağım, aslında ne istediğimi ben de bilmiyorum ki.”

“Dışarıdan her şey çok kolay görünüyor lakin sandıkları kadar kolay değil, bir şeylerin düzeleceğini bilsem, ben de biliyorum esasen ne yapmam gerektiğini.”

Bu cümlelerin hepsinde bir sonuca atlama, bir çeşit kehanette bulunma kelam konusu.

Daima olarak biz ne yaparsak yapalım işlerin bizim istediğimiz biçimde gitmeyeceğine dair bir “bilgimiz” var. Bu bilginin nereden geldiği sorusuna ise çoğunlukla mantıklı bir yanıtımız olamıyor ve “her vakit bu türlü değil miydi?” biçimi genellemeler yaparak üstünü kapatıyoruz.

Kendimizi hapsettiğimiz kafesin anahtarı bir yerlerden çıkacak endişesiyle bu çaresizliğimizin gerçekçiliği sorgulandığı anda, bütün o sorulardan koşarak uzaklaşmaya çabalıyoruz.

O denli ki bize teklif sunanlara karşı dayanılmaz bir öfke de çıkarabiliyoruz. Bize bir hakaret edilmişçesine köpürüyoruz, “o işler o denli senin bildiğin üzere değil işte” telaffuzlarıyla bize tahlil yolu sunan arkadaşla bağlantı kanalımızı anında kesiyoruz.

Öfkelendiğimiz şey, hakikaten de bize teklif sunan insanların bizi anlamıyor, bize haksızlık ediyor olmaları mı pekala?

Güya biraz durup düşününce bunun altından daha öteki şeyler çıkacak üzere.

Mesela yakalanma korkusu. Yakınma döngümüzün haklılığından birilerinin kuşku etmesi, o döngüyü sarsar. Durumu düzeltmek ismine bir şey yapmıyorken, bizi rahatlatan tek şey o hususla ilgili yakınıp, bu yakınmalara anlayış görmektir. Birileri bize “ne kadar da haklı olduğumuzu” söylediği sürece kendimizi harekete geçmeme konusunda özgür hissederiz zira çaresizliğimiz onaylanmış, tescillenmiştir. Lakin biri çıkıp da kurduğumuz senaryoda oynamaya alıştığımız çaresiz rolünde bir açık bulduğunda, istikrarımızı bozar, bizi rahatsız eder.

Tahminen de bizi öfkelendiren, içten içe nelerin üzerinde denetimimizin olduğunu bilmemiz fakat bu denetimi sağlamaya bir türlü yürek edemeyişimizdir. Hayatımız üzerindeki boşvermişliğimize öfkeleniyoruz tahminen de.

Çocukluktan bu yana birilerinin bizim için işleri kolaylaştırmasına alışmış olabiliriz.

Ya da tahminen daima olarak bir şeylerden yakınan, hiçbir şeyin yolunda gitmeyeceğine dair telaffuzlarda bulunan ebeveynlerimiz vardı ve biz de olaylara daima karamsar gözle bakmayı tahminen de iyimserliği bir çeşit “aptallık” olarak görmeyi öğrendik.

Pekala, optimist bir bakışla, bir tahlil yolu olabileceğini kabullendiğimiz anda ne olacağını düşünüyoruz?

Uğraşlarımız sonucunda başarısızlığa uğrayıp hayal kırıklığı yaşamaktansa, alışılmışın inançlı alanında kalmayı tercih ediyor olabiliriz.

Evet, bu alıştığımız şey şayet ki çaresizlikse, çaresiz kalmak bir inançlı alan haline dönüşmüş olabilir.

Zira bir “çare”nin olduğu vakitte ne yapmamız, nasıl davranmamız gerektiğini bilemeyiz. Biz yakınmaya ve yakınmak için sunduğumuz münasebetlerin öbürleri tarafından da haklı görülmesine, onlar tarafından anlayış görmeye alışmışızdır.

Dermanın olduğunu kabul etmek demek, hareket etme zaruriliği doğurur, bunun devamında da hayal kırıklığı yaşamayı göze almayı.

Bir öbür sebep, en makûs senaryo içerisinde kendimizi inançta hissetme gayretidir. Şayet ki bir devanın olduğuna, işlerin tam da bizim istediğimiz formda gideceğine inanırsak, bunun aksi bir senaryo çıktığında karşımıza hazırlıksız yakalanmaktan korkarız.

O yüzden muhtemel en berbat senaryo içerisinde neler yapabileceğimizi, hayatımıza hangi kurallar altında devam edebileceğimizi tekrar tekrar düşünmek bizi rahatlatır.

En makus senaryoda bile bir biçimde hayatta kalabileceğimizi görmek bize itimat verir.

Fakat tabi ki bunun da mümkün bir ekip olumsuz sonuçları var.

Olumlu ihtimalleri görememe, olumluya yönelik hareket edememe, çabalamaktan kaçınma ve münasebetiyle senaryomuzu daha optimist bir hale getirebilecek fırsatları kaçırma.

Aslında tam da o en başında bahsettiğimiz, hiçbir şeyin değişmeyeceği, düzelmeyeceğine dair kehanetlerin gerçekleşmesi için uygun ortamı biz hazırlıyor üzereyiz.

Hayatta elbette bizim denetimimiz dışında gelişen durumlar olmuştur ve olacaktır. Bütün bu söylediklerim, her türlü olumsuzluğun önünü kapama ve hayatımız üzerinde tam bir denetim sağlama eforu olarak algılanmamalı.

Aslında bütün o karamsarlığımızla yapmaya çalıştığımız şey, tam da bu: Hayatımızda mutlak bir denetim sağlamak.

Bizi her geçen gün daha da inançsız bir hale getiren, karamsarlığımıza daha fazla sarılmamıza yol açan şey de bu zati: Sağlanması pek de mümkün olmayan mutlak denetim eforumuzun bir yerlerden daima patlak vermesi.

Bahsettiğim şey, yakınmalarımızın ardında aslında neye gereksinimimizin olduğunu yeterli dinleyebilmek ve günün sonunda karşılaşacağımız sonucun ne olacağını bilmeden, belirsizliğe tahammül ederek olumluya yanlışsız, yaşamak istediğimiz hayata yanlışsız çabalamaya devam etmek.

Daha Fazla Göster

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

İlgili Makaleler