fbpx
Aile Danışmanlığı

Boşanmış çocuk

Günümüz yaşantısı tam manasıyla toplumsal ve popülasyon odaklı olmaya başladı. Bu her alanda bu türlü. Bireyler birbirlerini toplumsal ortamlardan tanıyıp yeniden toplumsal ortamlarda birleşim sağlayıp birliktelik sağlıyorlar. Bu yapay ortamda kurulan evliliklerde sağlılıklı olmuyor elbette. Birbiriyle irtibat kuramayan bireyler artık tahammül azaldığında birinci iş “boşanma “tercihine gidiliyor. Pekala bu bağlarda artık başlanıldığı üzere iki kişi değilsek o vakit ne yapılmalı?

Ebeveynler boşanma müddetince iki handikabı çok önemserler. Birincisi benim çocuğum babasız yahut annesiz mi kalacak? İkincisi ben bu çocuğa tek başına nasıl bakacağım psikolojisi ne olur?

Öncelikle boşanma bir hastalık değildir. Münasebetiyle çocuk anne ya da baba kaybı yaşamayacak. Bireyler birbirinden ayrılmakta çocuklarından değil. Bunu kendilerine kabul ettirdiklerinde, çocuğa da bunu daha kolay ve yapan bir biçimde anlatıp yeni yanılgılarına daha sakin bir geçiş yaptırabilirler. Bir öbür kıymetli husus da meskende hakikaten şiddetli bir geçimsizlik var ise çocuk için boşanma aksiyonu bir ortada olmaktan daha az yıpratıcı olmakta. Bu nedenle boşanma hareketi bazen çocuk bile kurtuluş üzere görülebilir.

Dikkat edilmesi gereken bir başka husus ise ortak çocukların birden fazla oluşu. Şayet ebeveynler çocuklarını paylaşma yolunu seçerse bu durumda çocuklarda travma yaratabilir. Çocuk, onu tercih etmeyen ebeveyn için onun daha az istendiği durumu oluşturup psikolojisinde özgüven kapsamında büyük tahribat yaratabilir. Bu nedenle kardeşlerim mümkünse annenin ruh ve ahlakı açıdan çocuğu ruhsal olarak etkileyecek bir durum yok ise, çocukların tıpkı meskende ve temel bakım vereni ile büyümesini yanlışsız buluyorum.

Boşanma mühleti güç ve hem bireyler hem çocuklar için temelden değişim yarattığı için yıpratıcı bir süreçtir. Fakat asıl sorunlar, boşanma müddetinden sonra başlıyor. Boşanan aileler değil ne yazık ki çocuklar oluyor. Çocuk yaşı ne kadar küçük ise tesir alanı da o kadar yıkıcı oluyor. Çocuğun aşikâr başlı kuralları öğrenme ve itimat ortamı oluşma yaşında kurulan bağların temelden yıkılması çocukları epey etkiliyor. Pekala ne yapmalıyız ? Öncelikle çocuklarımızı hudutlar çizmeliyiz. Sabah kalkması, ödev yapması, oyun saati, bu nizam her iki konutta de değişmemeli. Çocuklar bu süreci ebeveynlerinde ve bilhassa dede ve büyükanne noktasında kullanma yoluna gidip, hangi meskende kural konuyorsa öbür meskende bu durumu kullanmayı ve kuralları yıkmayı tercih etmek isteyebiliyor. Çocuğa hayatında bir şey değişmediğini her iki meskende de birebir hayatı yaşayacağını ve kuralların sistemin hayatın bir modülü olduğunu aşılamayız. Bu çocuklara “sınır“ koymamızı sağlar ki çocuğun gelişim müddetinde bu çok değerli bir etaptır.

Boşanan bireylerde en çok rastlanan durumlardan biri de şahısların birbirini görmek istememesidir. Bu yaşanan durumlar için bireylerin en doğal hakkıdır elbette. Lakin ortak bir çocukları olan boşanan bireylerde bu imkansızdır. Çocuk her şeyi anne babadan öğrenir. Anne babanın nefretini gördüğünde kendisini suçlayacak ve onları bir ortaya getirmek zorunda olduğu için çocuk kendine kızmaya başlayacak, içine kapanacak ya da çok daha agresif bireyler olma yoluna gidecektir. Bu yüzden çocuklarımızla vakit geçirmeye ihtimam göstermeliyiz. Şayet bunu yapacak durumda değil isek bile çocuğun ebeveynlerde kalma vakitleri çocukların teslimlerini şahsen kendimiz yapıp kapıda ufak sohbetler etmeye dikkat etmeliyiz. Bu çocuklara kendini daha yeterli hissettirir. Boşanma maalesef güç bir süreç lakin ebeveynler unutmamalı ki yapılan yanlış aksiyonlarda boşanan çiftler değil çocuklar oluyor. Bu neden ferdî denetimimizi asla elden bırakmamalıyız.

Daha Fazla Göster

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

İlgili Makaleler